Amchum.nl | De Marokkaanse site, die je zeker moet toevoegen aan je favorieten!

Redactie schrijft "

ROTTERDAM - Die vermaledijde Nederlandse taal. Mohamed Rabbae, in de jaren ’70 zo ongeveer de eerste Marokkaanse Nederlander die op tv verscheen, worstelt er tot de dag van vandaag mee.

Die lidwoorden. Die woordvolgorde. Moeilijk! Veel moeilijker dan het Spaans, Engels en Frans dat veel Marokkanen gemakkelijker beheersen. ,,Het is nog een geluk bij een ongeluk dat de harde ‘g’ in het Arabisch ook bestaat,’’ zegt hij.

Wie goed luistert, hoort ook veertiger Aboutaleb, immers pas op zijn vijftiende in Nederland beland, nog zwoegen met het Nederlands. Maar dan hun navolgers: de jonge, hoogopgeleide Marokkaanse Nederlanders. Taalbeheersing? Dikke acht! Accent? Geen. Voor deze groep - door vriendschappen en tv opgegroeid met het Nederlands - is taal geen punt meer.

Iemand zoals Hassane Ouled Ali (37), advocaat bij ING. Zijn moeder spreekt nog steeds amper een woord Nederlands, maar voor hem kennen de harde Hollandse klanken weinig geheimen. Een telefoongesprek sluit hij af met een onvervalst ‘doei doei’. Negen jaar geleden drong hij als een van de eerste Marokkaan door in het wittemannenbolwerk van advocatenkantoor NautaDutilh. ,,Ik heb getwijfeld of ik wel bij de conservatieve, corporale borrelcultuur zou passen.’’

Zoals Ouled Ali zijn er tegenwoordig velen. ,,Accountants, biologen, sociologen, psychiaters, advocaten, juristen, chirurgen, een piloot. En er komen nog duizenden, afgestudeerde toptalenten aan. We kunnen onze borst natmaken,’’ juicht Rabbae. ,,Zo zie je maar: de loop van de geschiedenis is sterker dan de spartelingen van Wilders, Verdonk en de Leefbaren. Deze ontwikkeling valt niet tegen te houden.’’

Rabbae heeft het zo ongeveer voorspeld, zegt hij. Negentien jaar geleden, om precies te zijn, hield hij op de Erasmus Universiteit een betoog, over Marokkaans bestuurlijk talent dat binnen vijftien jaar in grote steden opzien zou baren. Rabbae, in die jaren nog Kamerlid voor GroenLinks, werd destijds wat glazig aangekeken.

Maar hij was dus niet eens verbaasd toen vorige week een veertiger, die ooit zijn wieg had in het Marokkaanse Rifgebergte, voorgedragen werd voor het burgemeesterschap van Rotterdam. ,,Destijds zag je al dat de ambities van Marokkaanse ouders veranderden. Ze wisten: ‘Wij blijven hier. Hier moeten we het gaan maken.’ Hun kinderen moesten wél een opleiding krijgen en wél een goede baan. Eerst werd een middelbare schooldiploma en een baan zonder vuile handen al goed genoeg geacht. Inmiddels zijn Marokkaanse studenten en studentes op de universiteiten geen uitzondering meer.’’

Maar het ging niet vanzelf. Volgens Rabbae kostte het zijn navolgers jaren om te wennen aan de Nederlandse codes en de vele vooroordelen over en weer. Goede stages en mooie banen werden maar mondjesmaat gevonden. Het kostte wat tijd voordat jongeren doorhadden dat beleefde verlegenheid tijdens een sollicitatiegesprek wordt opgevat als een groot gebrek aan initiatief en dynamiek. Bovendien moesten werkgevers nog worden overtuigd. Rabbae kwam gerenommeerde ondernemers tegen die dachten dat moslims jaarlijks niet drie maar liefst 43 religieuze feestdagen praktiseren.

Hassane Ouled Ali doorstond echter alle tegenslag en achterstand. Als telg uit een gastarbeidersgezin - tien kinderen, Arabisch als voertaal - was hij de enige met een academische opleiding. ,,Mijn vader zei altijd, jij moet het maken. Jij kan het.’’ Met oogkleppen op voor de verleidingen van de straat baande hij zich een weg door de universiteit. ,,Zelf betaald,’’ zegt hij. Op zijn dubbele bul rechten prijkt het ‘cum laude’.

,,En toch kreeg ik de ene afwijzing na de andere,’’ vertelt hij. ,,Aan mijn brief lag het niet, die had ik door Nederlandse vrienden laten nakijken.’’ Een cv maakte hij met biebboeken in de hand. ,,Ik moest alles zelf uitvinden. Mijn vader en broers konden me niet helpen.’’

Rare vragen ook, tijdens sollicitaties. ,,Over religie, afkomst, maatschappelijke problemen met Marokkanen, dat heeft toch niets met de functie te maken?’’

Maar na een baantje bij een rechtbank en bij een Marokkaanse advocaat, ging Ouled Ali voor de allerbeste baan.

,,Bij Nauta had ik nog niet gesolliciteerd. Dat durfde ik vlak na mijn studie niet. En laat dat nou het enige kantoor zijn waar ik alleen maar zakelijke vragen kreeg tijdens het sollicitatiegesprek. Ik werd eindelijk beoordeeld op mijn kunnen.’’

Zeven jaar werkte hij er, soms wel 60 uur per week, zoals het arbeidsethos bij Nauta eist. Hij heeft wel moeten wennen aan de codes. ,,De donderdagmiddagborrel bijvoorbeeld.’’ "